Konuşmacı:

Ben Hristiyan olarak yetiştirildim. Tanrı’ya dua etmediğim tek bir günü bile hatırlamıyorum.

25 yaşındaydım, bir kızım vardı. O dönemde boşanmıştım ama kızım 3-4 yaşlarındaydı. Bir gün onu anaokulundan aldım ve liman tarafında arabayla gidiyorduk.

Çok büyük bir martı usulca camın önünden geçti. Kızım bana baktı ve dedi ki:
“Baba, bu nereden geliyor?”

Aslında sorduğu şey çok doğal bir soruydu: “Bu kuşu kim yaptı?”

Bu soru beni ciddi şekilde düşündürdü. Araştırmaya başladım, okumalar yaptım, tartışmaları izledim. Ve bulduklarım karşısında şaşkına döndüm. Çünkü Müslümanların aslında benim bir Hristiyan olarak yaşamam gereken inancı yaşadıklarını fark ettim.

Evet, ben Hristiyan olarak yetiştirildim ve göklerin, yerin ve tüm yaratılmışların varlığı üzerine hep dikkatli düşünen biriydim. Tanrı’ya dua etmediğim tek bir günü hatırlamıyorum. Tanrı’nın doğru tanımını bilmiyordum ama bana öğretildiği şekilde dua ediyordum.

Oldukça genel, sıradan Danimarka tipi bir Hristiyanlık anlayışı vardı. Gece duası eder, Noel zamanlarında kiliseye giderdik; düğünler, vaftizler, dini törenler…

25 yaşındayken hayatımı sorgulamaya başladım. Gençken düşündüğüm hedeflere ulaşmış mıydım? Bazılarına ulaşmıştım ama bazılarına kesinlikle ulaşamamıştım.

Bunlardan biri de Tanrı’yla ilişkimdi.

Özellikle gençlik yıllarımda inişli çıkışlı bir inancım vardı. İşler kötü gittiğinde Tanrı’ya yöneliyordum. Yardıma ihtiyacım olduğunda kime sesleneceğimi biliyordum. İşler iyi gittiğinde de teşekkür edeceğim kişinin kim olduğunu biliyordum. Ama günlük yaşamda Tanrı çoğu zaman ikinci plandaydı.

25 yaşımdayken eksik olan bir şey olduğunu hissettim.

Kızım henüz çok küçüktü. Avrupa standartlarına göre çok genç yaşta, 22 yaşında baba olmuştum. Olgun değildim. Evlenmeye, ev almaya çalışmıştım ama yeterince olgun değildim ve evlilik boşanmayla sonuçlandı.

Kızımı hafta sonları görebiliyordum.

Bir gün onu anaokulundan aldım. Çok net hatırlıyorum; saat akşam 5 civarıydı. Çocuklar hayvanlar, evler ve doğa resimleri çiziyordu.

Arabayla limandan geçerken büyük bir martı camın önünden süzüldü. Kızım dedi ki:
“Baba, bu kuş nereden geliyor?”

Ben de dedim ki:
“Yuvasından geliyor. Belki yavruları vardır, şimdi yiyecek bulmaya gidiyor, sonra geri dönecek.”

Sabırla beni dinledi. Sonra yine bana baktı ve aynı soruyu sordu:
“Peki bu nereden geliyor?”

O an aslında sorduğu şeyin “Bu kuşu kim yaptı?” olduğunu anladım.

Çünkü biraz önce çocukların yaptığı çizimleri görmüştü. Küçük çocukların çizimleri vardı ama şimdi karşısında gerçek bir kuş vardı. Çok daha üstün bir “yapım” seviyesi…

Yani o, bunun arkasındaki yaratıcıyı merak ediyordu.

Bu beni derinden etkiledi. Ve ağzımdan şu çıktı:
“Tanrı.”

Bunu söyler söylemez üzerime sorularla geldi:
“Kim bu Tanrı?”

Ama benim Tanrı açıklamam pek anlamlı değildi çünkü aslında net bir tanımım yoktu.

Fakat bu olay içimde bir şeyi harekete geçirdi. Dedim ki:
“Artık sadece kendimden değil, bu küçük kızdan da sorumluyum. O artık bu soruları soracak yaşta ve cevaplara ihtiyacı var.”

Bunun üzerine ciddi bir araştırma sürecine girdim.

Kendime söz verdim: Açık fikirli olacağım ama eleştirel de düşüneceğim. Ve eğer eski inançlarıma aykırı bilgiler bulursam değişmeye hazır olacağım.

Hinduizm, Budizm, Hristiyanlığın farklı mezhepleri, Katoliklik, Protestanlık, Yehova Şahitleri, Scientology, Yahudilik gibi birçok dini araştırdım.

Bu süreç 3-4 yıl sürdü.

Sorularımı yazdığım notlarım vardı. Cevap buldukça onları kaydediyor, değerlendiriyor ve aynı zamanda dua ediyordum.

Bir noktada neredeyse tüm dinleri araştırmıştım ama İslam’ı araştırmamıştım.

Başlangıçta İslam’a ciddi şekilde karşıydım. Hatta aşırı sağ partilere oy veriyordum.

Fakat sonunda kendime dürüstçe şu soruyu sordum:
“Dean, İslam’ı gerçekten araştırdın mı? Ona hiç şans verdin mi?”

Sonra İslam’ı araştırmaya başladım. Kitaplar okudum, tartışmalar izledim, konferanslar dinledim, telefon görüşmeleri yaptım.

Ve gördüklerim karşısında şaşkına döndüm.

Çünkü Müslümanların, benim bir Hristiyan olarak yaşamam gereken inancı yaşadıklarını fark ettim.

Bu beni çok etkiledi. “Bunu nasıl biliyorlar? Neden böyle bir tutkuyla yaşıyorlar?” diye düşündüm.

Birçok Hristiyan’ın yapmadığı şeyleri yaptıklarını gördüm.

Bu da beni onların inancını daha derin araştırmaya yöneltti.

Araştırmam sırasında üç büyük mesele benim için önemliydi.

Birincisi “Allah” ismiydi.

Uzun süre Allah’ın farklı bir tanrı olduğunu düşünmüştüm. Çünkü bu ismi daha önce duymamıştım.

Ama araştırınca “Allah”ın aslında “tek Tanrı” anlamına geldiğini öğrendim.

İkinci mesele Hz. Muhammed’di.

Müslümanlar onun peygamber olduğunu söylüyordu. Başlangıçta bu bana çok büyük bir iddia gibi geldi.

Bu yüzden onun ahlakını, dürüstlüğünü, insanlarla ilişkisini, liderliğini araştırdım.

Ve gördüğüm şeylerin Hz. İsa ve Hz. Musa’nın özellikleriyle uyumlu olduğunu düşündüm.

Bu bana güven verdi.

Üçüncü mesele ise Kur’an’dı.

“Bu kitap Tanrı’dan geliyor” iddiası çok büyüktü.

Arapça bilmiyordum. Bu yüzden kanıt istedim. Bilimsel, mantıksal ve manevi açıdan araştırdım.

Ve sonunda ikna oldum.

25 yaşımdan 29 yaşımın sonuna kadar süren yaklaşık 5 yıllık araştırmadan sonra 18 Nisan 2003 tarihinde Müslüman oldum.

O noktada artık şüphem kalmamıştı.

Kızım da bu hikâyeyi çok iyi biliyor. Araştırmamı başlatan şeyin bir parçası olduğunu biliyor.

Annem ağladı ama bunlar mutluluk gözyaşları değildi.

Aslında bir yıl önceden ona “Müslüman olursam ne dersin?” diye sormuştum. Bu yüzden araştırmamın ciddi olduğunu biliyordu.

Ailem İslam hakkında yanlış bilgilerle doluydu. Onları suçlamıyorum.

Danimarkalı ailem başlangıçta beni hoş karşılamadı.

Ama bunda büyük ölçüde benim de suçum vardı.

Çünkü çok sert davrandım. Noel yemeğinde bir anda:
“Müslüman oldum ve bu sizinle son Noel yemeğim” dedim.

Bugün bundan utanıyorum.

Çünkü Tanrı bana yıllarca sabır göstermişti. Benim de aileme karşı sabırlı olmam gerekirdi.

Sonrasında ilişkileri düzeltmek için çok uğraştım. Kahve buluşmaları, uzun konuşmalar…

Şimdi ilişkilerimiz çok daha iyi.

Araştırma sürecinden önce sağlıksız bir hayat tarzım vardı. Ama araştırdıkça daha iyi yaşamaya başladım.

Sonunda Yahudi, Hristiyan veya Müslüman olacağımdan emindim çünkü bunların ortak kökü tek tanrılı dinlerdi.

Hepsinde benzer ahlaki kurallar vardı.

Bu yüzden davranışlarımı yavaş yavaş değiştirmeye başladım.

Müslüman olduğum gün geldiğinde pratik şeyler çok zor olmadı çünkü zaten namaz kılmayı öğrenmeye başlamıştım.

Doğuştan Müslüman olan insanların yeni Müslümanlara büyük saygı duyduğunu gördüm.

2010’dan beri bu alanda aktifim ve Batı’da İslam’a olan ilginin arttığını düşünüyorum.

Özellikle başörtülü kadınlar daha görünür oldukları için bazen daha fazla tepkiyle karşılaşıyorlar.

Ama Danimarka’da artık İslam’a geçen insanlarla karşılaşmak daha normal hale geldi.

Birçok insanın ailesinde artık Müslüman olmuş bir akraba bulunuyor.

İslam artık Danimarka’da kalıcı bir din haline geldi. Hristiyanlık, Yahudilik, Hinduizm ve Budizm gibi.

İnsanları İslam’a geçtikleri için yabancılaştırmamak gerekiyor.

Çünkü din değiştirmek artık birçok insan için sıradan bir durum haline geliyor.

 Size biraz kendi hikâyemden ve İslam’la olan deneyimimden bahsedeceğim. Ben Hristiyan olarak büyüdüm. Hristiyan olarak vaftiz edildim. Üniversite yıllarımın başlarında yeterince sosyoloji ve din dersi aldım ve sonunda aslında ateist olduğuma karar verdim. Ve bu bana gerçekten çok doğru bir karar gibi geldi.

Sonra 26 yaşımdayken Meksika’nın dağlarında, şamanların yaşadığı bir bölgede bulunuyordum. İnsanların ayahuasca ve halüsinojenik psilosibin mantarları kullandığı bir yerdi. Bir adam bana mantar almak isteyip istemediğimi sordu. Ben de “Tabii ki” dedim. Ve işte o an, Tanrı’yı — Tanrı her neyse — gerçekten deneyimlediğim an oldu.

Yaşadığım deneyim, Metodist kilisesinde bana öğretilen şey değildi. Şunu söyleyebilirim ki artık ateist değildim ama bunun ne anlama geldiğini de bilmiyordum. Deneyimlediğim şey, çevremdeki inanan insanların düşündüğü gibi değildi. Düşüncelerim hâlâ çok farklıydı ama dünyada büyülü bir şey gördüm.

Hayatıma devam ettim ve herhangi bir dine bağlanmadım. Buna ihtiyaç hissetmedim ve sadece çok güzel deneyimler yaşadığımı düşündüm.

Ekvador’da Katolik Kilisesi ile çalıştım. Doktora araştırmamı orada yaptım. Bu yüzden Katolik Kilisesi’nin iç dünyasında çok zaman geçirdim. Gerçekten inanılmaz insanlarla tanıştım.

Sonra İsrail’e bir gezi yaptım ve eski öğrencilerimden birinin ailesinde kaldım. Onlar Kudüs’te yaşayan Ortodoks Yahudilerdi. İki ayrı hafta sonu boyunca tamamen Ortodoks bir aileyle yaşama deneyimi yaşadım. Bu benim için inanılmaz bir fırsattı. Çok ilginç deneyimler yaşadım.

Ama aynı zamanda ilk kez İslam’la doğrudan temas kurdum. Daha önce gençliğimde Müslüman arkadaşlarım olmuştu, Amerika’da camiye gitmiştim ama bu ilk gerçek karşılaşmamdı.

Sonra Filistin’e gittim. Kudüs’ten Filistin’e geçtim. İnsanlarla nasıl konuşulacağını, nasıl hitap edileceğini öğrenmeye başladım. Bir gün Ağlama Duvarı’ndaydım. Yahudilikteki en kutsal yerlerden biri, hatta belki en kutsalı. Çünkü bu, Kral Hirodes’in yaptırdığı mabedin ayakta kalan duvarıydı. Hemen arkasında ise Mescid-i Aksa bulunuyor; Müslümanlar için dünyanın en kutsal üçüncü yeri.

Bir gün duvarda dua ettim, sonra Mescid-i Aksa’ya gidip orada dua ettim. Ertesi gün de İsa’nın mezarını ziyaret ettim. Kudüs’te iki farklı mezar vardı; hangisinin gerçek olduğunu bilmiyordum. Ama birine dokunmak için 2 dolar ödemek gerekiyordu ve kendi kendime “İsa olsa para öder miydi?” diye düşündüm.

Orada Müslümanlarla gerçekten tanıştım. Ve Yahudilerde olduğu gibi Müslümanlarda da beni en çok etkileyen şey cömertlik oldu.

Birkaç yıl sonra Türkiye’ye gittim. Bu, Sultanahmet Camii yani Mavi Camii. Gerçekten ihtişamını ve güzelliğini hayal bile edemezsiniz. Hatta geçen Aralık ayında yine oradaydım. Tam karşısında kaldım.

Tam anlamıyla Müslüman bir ülkede bulunmak ve o atmosferi yaşamak çok etkileyiciydi. Bir gün Mavi Camii’nde meditasyon yapıyordum. İçeride insanların arkamda sıraya dizildiğini fark etmemişim. Omzuma dokundular ve “Sıraya geç” dediler. Artık çıkamazdım çünkü etrafım namaza hazırlanan insanlarla doluydu.

Ben de “Tamam” dedim. Yanlarında durdum ve “İşte başlıyorum, Müslümanlar gibi namaz kılacağım. Ne yaptığımı hiç bilmiyorum ama herkesi takip edeceğim” dedim. Ve bu inanılmaz bir deneyimdi. Namaz bitince “Bu gerçekten çok güzeldi” diye düşündüm.

O akşam ya da ertesi sabah sufileri aramaya çıktım. Tasavvuf, İslam’ın çok manevi, ruhani bir yorumu gibidir. Sufiler dönen dervişleri yapan kişilerdir. Bir elleri yere, diğer elleri göğe dönüktür. Büyük başlıklar takarlar; bu başlık kendi mezar taşlarını temsil eder. Amaçları egoyu yok etmektir ki bu aslında bütün dinlerin ortak hedefidir.

Sokakta yaşlı bir adamla tanıştım. Meğer din âlimiymiş. Ona gerçek sufilerle tanışmak istediğimi söyledim. Bana “Bu gece saat 5’te burada buluş” dedi. Saat 5’te geldim, birlikte taksiye bindik ve İstanbul sokaklarında hızla ilerledik. Eski İstanbul’da eski bir binaya girdik. Dairesel merdivenlerden yukarı çıktık. En üstte bir kapı vardı. Kapıyı çaldık ve içeri girdik.

Karşımızda bir adam oturuyordu. Bana tanıtıldı. O İngilizce bilmiyordu, ben de Türkçe veya Arapça bilmiyordum. Karşılıklı oturduk. Konuşamıyorduk ama enerji paylaşıyorduk. Bu adam inanılmaz güçlüydü. Sevgi ve bağlantı hissediyordum. Bir saat boyunca sadece oturduk.

Aslında o bir saatin çoğunu gülüşerek geçirdik çünkü iki ruh olarak bağ kurmuştuk. Sonra bana “Tekrar et” dedi. Yaşlı adam da “Senden tekrar etmeni istiyor” dedi. Ne söylediğini bilmiyordum ama söylediklerini tekrar ettim. Arapça konuşuyordu.

Söylediğim şey şuydu: “Allah’tan başka ilah yoktur ve Muhammed onun elçisidir.” Zaten Müslüman olmak için temel olarak söylenen söz budur. Sonra bana “Artık Müslümansın” dedi ve bana Süleyman ismini verdi. Bu benim Müslüman ismim oldu.

Ben de “Harika! Ben Müslümanım. Ben Hristiyanım, Müslümanım, Budistim… Bir Budist manastırında da kaldım. Ateisttim ama şimdi Müslüman da oldum” dedim. Bu bana harika geldi.

Sonra bana evrim teorisine dair tüm inançlarımdan vazgeçmem gerektiğini söyledi. Ben de “Tamam, o zaman gerçekten Müslüman değilim çünkü bunu bırakamam” diye düşündüm. Ama yine de deneyim güzeldi.

Ertesi gece tekrar geldim. Benim için yemek verdiler. Sonra “sema” yaptılar. Bu sufilerin törenidir. Hayatımın en büyülü deneyimlerinden biriydi. Sevgi ve bağlantıyı tarif etmek bile zor.

O zamandan beri dünyanın birçok yerinde İslam’la bağ kurma fırsatım oldu. Altı ya da yedi Müslüman ülkeye gittim. Katar’a on kez, Birleşik Arap Emirlikleri’ne üç kez gittim. Türkiye’ye birkaç kez gittim.

Pakistan Eğitim Bakanlığı ile çalıştım. Doha’daki Katarlı öğrencilerle projeler yaptım. Katar Kraliçesi Şeyha Moza ile tanıştım. Afgan ekiplerle çalıştım. Hindistan’ın Yeni Delhi şehrinde Afgan öğrencilerle buluştuk. Hepsi Müslümandı.

(Videoya yorum yapan kişiler:)

“Vay canına. Güzel bir videoydu. Ama keşke adam İslam’ı daha fazla anlatsaydı. Sürekli başka dinlerden bahsetti, İslam’dan çok kısa bahsetti.”

“Evet, Tanrı’yı İslam’da nasıl deneyimlediğini daha açık anlatmalıydı.”

“Yine de güzel bir hikâyeydi. Profesörler yeni şeyler denemeyi severler. Araştırma yapmayı severler. Eminim İslam hakkında çok araştırma yaptı ve sonra bunu bizzat deneyimleyip Hristiyanlıkla karşılaştırdı.”

“Bence gerçekten güzel bir videoydu. Siz ne düşünüyorsunuz arkadaşlar? İzlediğiniz için teşekkürler.”

 Amerika’nın güneyinde Hristiyan olarak doğup büyüdüm ve etrafımdaki herkes Hristiyandı. Bütün ailem çok dindar Hristiyanlardı. Yaklaşık iki yıl boyunca İslam’ı araştırdıktan sonra yaklaşık bir yıl önce Müslüman olmaya karar verdim ve size nedenini anlatacağım. Aynı zamanda İslam hakkındaki bazı büyük yanlış anlamaları da açıklığa kavuşturacağım.

Bu küçük manevi yolculuğum boyunca İncilimi ve Kur’an’ımı çok fazla inceledim. Ve size şunu söylemek için buradayım: İncil’i gerçekten inceleyip onu Kur’an ve İslam ile karşılaştıran birinin neden Hristiyan kalmaya devam ettiğini anlamakta çok zorlanıyorum.

Kolay bir örnekle başlayalım: İncil’deki bilimsel hatalar.

Tekvin’de (Genesis) ayın ışığından bahsediliyor. “Tanrı iki büyük ışık yarattı; büyüğü gündüze hükmetsin, küçüğü geceye hükmetsin.” Bu, ayın kendi ışığı olduğu anlamına geliyor. Oysa ayın kendi ışığı yoktur; güneşin ışığını yansıtır. Kur’an’da ise güneşin bir kandil gibi olduğu ve ayın onun ışığını yansıttığı belirtilir.

Yaratılış zaman çizelgesinde, “Tanrı yaptığı her şeye baktı ve her şey çok iyiydi… altıncı gün akşam ve sabah oldu” deniyor. Yani göklerin ve yerin altı günde yaratıldığı söyleniyor. Bilim ise tüm evrenin altı günde yaratılmasının imkânsız olduğunu gösterdi. Tabii ki “Tanrı her şeyi yapabilir” diyebilirsiniz. Elhamdülillah, elbette. Ama Kur’an ile karşılaştırınca Kur’an bunun “altı dönem” sürdüğünü söyler. Unutmayın, Kur’an İbrahimî tek tanrılı dinlerin son vahyidir: Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam. Musa, İsa ve Muhammed’e selam olsun.

Bir başka örnek: Tavşanların geviş getirmesi. İncil’de tavşanın geviş getirdiği yazıyor. Oysa geviş getirme kemirgenlerde görülen bir şeydir; tavşanlar kemirgen bile değildir.

Böceklerin bacakları konusunda da Levililer’de “Dört ayak üzerinde yürüyen bütün kanatlı böcekler size tiksinçtir” deniyor. Oysa bütün böceklerin altı ayağı vardır, dört değil.

Yine Levililer’de yenmesi yasak kuşlar arasında yarasa da sayılıyor. Oysa yarasa bir kuş değildir. Aynı şey Tesniye’de de tekrar edilir.

Yeşu kitabında “Güneş göğün ortasında durdu ve yaklaşık bir gün boyunca batmakta acele etmedi” deniyor. Bu, dünyanın sabit ve güneşin hareketli olduğunu ima ediyor. Oysa gerçek bunun tersidir; güneş sabittir, dönen dünyadır.

Bunlar sadece birkaç örnek. Kur’an’daki mucizelerin hepsini anlatsam çok uzun sürer ama birkaç favorimi söyleyeyim.

Mesela evrenin genişlemesi. Bu, genellikle en etkileyici mucizelerden biri kabul edilir çünkü genişleyen evren kavramı ancak 20. yüzyılda bilimsel gerçek olarak ortaya çıktı. Kur’an’da “Göğü kudretimizle biz kurduk ve şüphesiz onu genişletmekteyiz” denir.

Dağların işlevi de anlatılır. Dağların, yeryüzünü sabitleyen kazıklar gibi olduğu söylenir. Bilim de bunun yer kabuğu ve tektonik plakalarla ilişkili olduğunu göstermiştir.

Kur’an’da bal arısından bahsedilirken dişil kip kullanılır. Bilim de işçi arıların gerçekten dişi olduğunu göstermiştir. Örümcek için de ağı kurarken dişil ifade kullanılır; bilim, ağı dişi örümceğin yaptığını ortaya koymuştur.

Bir diğer örnek demir meselesi. Kur’an’da “Demiri indirdik; onda büyük kuvvet ve insanlar için faydalar vardır” denir. Demir dünyada ya da güneşte üretilmez; uzaydan gelmiştir. Demirin geçtiği sure Kur’an’ın 57. suresidir ve demirin kararlı izotoplarından biri de demir-57’dir. Üstelik Peygamber Muhammed okuma yazma bilmiyordu.

Bu da beni başka bir konuya getiriyor: İncil’de Hz. Muhammed’e işaret eden ifadelerin görmezden gelinmesi. Örneğin Musa, İsrailoğullarına Tanrı’nın “kardeşleri arasından” bir peygamber göndereceğini ve onun Musa gibi bir şeriat getireceğini söyler. Hristiyanlar bunun İsa olduğunu söyler ama İsa yeni bir yasa getirmedi; hatta “Musa’nın yasasını değiştirmeye gelmedim” dedi.

Bazıları “kardeşleri” ifadesinin İsrail’in on iki kabilesini kastettiğini söyler. Ama İsrailoğulları Esav’a yazdıkları mektupta ona “kardeşiniz İsrail” diye hitap ederler. Esav Edomluydu. Eğer Esav kardeş sayılıyorsa İsmail de kardeş sayılmaz mı?

Yeşaya’da da Kedar halkının sevineceği bir peygamberden söz edilir. Kedar, İsmail’in oğluydu. Yani Musa bir peygamberin geleceğini söylüyor, Yeşaya ise bunun İsmailoğullarının bölgesinden geleceğini doğruluyor.

Kur’an’da İsa, Hz. Muhammed’den daha fazla anılır. Ayrıca Kur’an’da İsa’nın İsrailoğullarına kendisinden sonra “Ahmed” isimli birinin geleceğini söylediği yazılıdır. Ahmed “övülmüş olan” demektir. Eski Yunanca’daki “paraklutos” kelimesi de “övülmüş olan” anlamına gelir. Ancak zamanla bunun bir harfi değiştirilip “parakletos” yapıldığını ve anlamının değiştirildiğini söylüyorlar. Çünkü “övülmüş olan” Ahmed/Muhammed anlamına gelir.

Aramice’de de benzer şekilde bu ifade Ahmed/Muhammed anlamını taşır. Pavlus’un Roma elitlerinden biri olduğunu ve İsa’nın öğretilerini değiştirdiğini düşünürsek, insanların İsmailoğullarından gelecek peygamberi fark etmesini önlemek için böyle bir değişiklik yapmış olmaları bana mantıksız gelmiyor. Çünkü Yahudiler gerçekten kardeşlerinden, yani İsmailoğullarından bir peygamber geleceğini biliyorlardı. Bu yüzden İsa’yı reddettiler ve öldürmeye çalıştılar. Çünkü Tanrı’nın iradesinin dünyaya yayılacağını biliyorlardı. Ve unutmayın, İslam bugün dünyanın en hızlı büyüyen dinidir.

Şimdi biliyorum ki yorumlarda insanlar Âişe’nin yaşı hakkında konuşacak. Âişe altı yaşında değildi. Müslüman alimler bazı olayların zaman çizelgesini inceleyerek onun aslında daha büyük yaşta olduğunu söylüyorlar. Kız kardeşinin yaşı gibi detaylar da buna işaret ediyor. Sonuçta o dönemde evlilik yaşı genellikle kızın ergenliğe ulaşmasıydı; bazı kızlar da 9, 10, 11, 12 yaşlarında ergenliğe giriyordu. Bu sadece 7. yüzyıl Arabistan’ına özgü bir şey değildi.

Cihat “mücadele etmek” demektir. Benim şu anda size İslam’ı anlatmam da bir cihattır. Gerektiğinde dininizi, toprağınızı korumak için savaşta ölmek anlamına da gelir. “Müslüman olmazsan seni öldürürüm” demek değildir. Böyle düşünen biri İslam’ın ne olduğunu hiç anlamamıştır. Cihat aynı zamanda insanın kendi günahlarıyla ve arzularıyla mücadelesidir.

“İslam kadınları eziyor” deniyor. Ama tarihteki ilk üniversiteyi bir Müslüman kadın kurdu. İslam, kadınlara Avrupa’dan yüzyıllar önce mülkiyet hakkı verdi. ABD’de bile kadınların kendi adına ev sahibi olabilmesi çok geç bir dönemde mümkün oldu. Hz. Âişe de İslam’ın en büyük alimlerinden biri oldu ve yüzlerce hadis aktardı.

Bir de Müslüman erkeklerin birden fazla eş alabilmesi konusu var. Dünyada kadın sayısı erkeklerden daha fazladır. Amerika’da milyonlarca daha fazla kadın var. Avrupa’da da öyle, Rusya’da da. Kadın sayısının fazla olmadığı ülkeler Hindistan ve Çin; bunun sebebi de kız çocuklarının öldürülmesi ve kürtajlar. Kur’an bunu açıkça kınamıştır.

İnsanlar Müslümanlardan korkuyor ama Amerika’daki Müslüman oranı yalnızca yüzde bir civarında. Üstelik İslam, Hristiyanlığa çok yakın bir inançtır. İnsanlar sürekli İslam hakkında kötü konuşurken perde arkasında başka güçlerin dünyayı yönettiğini görmezden geliyorlar.

Son olarak şunu söyleyeyim: İnsanları İslam’a davet etmek samimiyet, nezaket ve saygıyla başlamalıdır. Davet (davet/dawah), insanları zorlamak ya da tartışma kazanmak değil; gerçeği güzel bir şekilde paylaşmaktır. İnsanlara sakin ve içten yaklaşırsanız kendilerini değerli hissederler. Sert sözlerden çok yumuşak bir yaklaşım kalplere ulaşır.

Mesajı basit tutun: Tek Tanrı’ya inanmak, amaçlı yaşamak, dürüstlük, merhamet ve insanlara yardım etmek gibi değerlerden bahsedin. Bunlar herkesin anlayabileceği evrensel fikirlerdir. Bazen kısa ama samimi bir mesaj en büyük etkiyi yapar.

Davette en güçlü yöntemlerden biri davranışlarınızdır. Dürüst, sabırlı ve nazik olmak İslam’ın güzelliğini yansıtır. İnsanlar sözlerden çok davranışlara dikkat eder. İyi ahlak merak ve saygı uyandırabilir.

Unutmayın, hidayet Allah’tandır. Sizin göreviniz sadece mesajı hikmet ve güzel ahlakla paylaşmaktır. Küçük bir iyilik, güzel bir söz bile fark oluşturabilir ve sevap kazandırabilir.

 

 

 

 

Yukarıdaki saçmalığın çat çipit değerlendirmesi

 Metin ilk bakışta çelişkili görünse de, aslında iki farklı düzlemi birbirinden ayırmaya çalışmaktadır:

1. Ceza sorumluluğu bakımından “fiil” şartı
2. Tehlikelilik nedeniyle alınabilecek önleyici tedbirler

Ancak ifade tarzı nedeniyle teorik bir gerilim doğuyor. Özellikle şu iki cümle yan yana gelince sorun ortaya çıkıyor:

• “Kişi ancak işlediği fiil sebebiyle cezalandırılabilir.”
• “Kişilik olarak arz ettiği tehlikelilik dolayısıyla kişi hakkında önleyici kolluk tedbirleri uygulanabilir.”

Burada mesele şudur:

1. Ceza hukuku açısından metin tutarlı

Yazarın savunduğu görüş klasik “fiil ceza hukuku” anlayışıdır. Buna göre:

• Salt düşünce cezalandırılamaz.
• Salt suç işleme kararı cezalandırılamaz.
• Hazırlık hareketleri kural olarak cezalandırılamaz.
• Cezalandırma için en azından icra hareketlerine başlanmalıdır.

Bu nedenle:

• “Tehlikeli kişilik” tek başına ceza nedeni olamaz.
• Ceza ancak dış dünyaya yansıyan fiil nedeniyle verilebilir.

Bu kısım kendi içinde tutarlıdır.

---

2. Gerilim yaratan nokta: “önleyici kolluk tedbirleri”

Metin burada ceza hukuku ile polis hukuku/idare hukukunu ayırmaya çalışıyor:

• Ceza → geçmişte işlenmiş fiile tepki
• Önleyici kolluk → gelecekteki tehlikeyi önleme amacı

Dolayısıyla yazar şunu demek istiyor:

“Ceza verilemez; fakat kamu güvenliği açısından önleyici tedbir alınabilir.”

Örneğin:

• bomba yapacağını söyleyen kişinin izlenmesi,
• silah taşımasının engellenmesi,
• toplantısının dağıtılması,
• gözaltı değil ama idari güvenlik tedbirleri uygulanması.

Bunlar cezalandırma değildir; teorik olarak “önleme”dir.

---

3. Ama gerçekten de teorik bir çelişki ihtimali var

Sizin sezdiğiniz problem çok önemli:

Eğer:

“Kişinin tehlikeliliği hukukî sonuç doğurabiliyorsa”

o zaman saf “fiil ceza hukuku” tam anlamıyla korunamıyor demektir.

Çünkü:

• Ceza verilmemesi,
• ama özgürlüğün kısıtlanabilmesi,

kişinin henüz suç oluşturan bir fiil işlememiş olmasına rağmen devlete müdahale yetkisi tanıyor.

Bu nedenle birçok ceza hukukçusu şunu söyler:

Modern güvenlik devleti, fiil ceza hukukundan “tehlikelilik hukukuna” doğru kaymaktadır.

Özellikle:

• terörle mücadele,
• organize suç,
• önleyici gözaltı,
• dijital takip,
• risk analizi,
• potansiyel suçlu kavramı

gibi alanlarda bu gerilim çok belirgindir.

---

4. Metindeki asıl teorik problem

Metin şu iki anlayışı aynı anda korumaya çalışıyor:

A. Liberal ceza hukuku

“Düşünce cezalandırılamaz.”

B. Güvenlikçi yaklaşım

“Tehlikeli kişi önleyici tedbire tabi olabilir.”

İşte sizin “çelişki” olarak sezdiğiniz nokta tam da budur.

Aslında bu:

• dogmatik değil,
• siyasal-felsefi bir gerilimdir.

Yani mesele:

“Devlet ne aşamada bireye müdahale edebilir?”

sorusudur.

---

5. Daha teknik ifade ile

Metin tam anlamıyla mantıksal çelişki içermiyor; çünkü:

• “ceza”
  ile
• “önleyici tedbir”

farklı hukukî kategoriler olarak ele alınıyor.

Fakat:

“Sadece fiil nedeniyle müdahale edilebilir”

iddiası bakımından bakıldığında, önleyici tedbir kısmı fiil ceza hukuku teorisini zayıflatmaktadır.

Bu nedenle eleştirilebilir. Özellikle:

• Jakobs’un “düşman ceza hukuku”,
• önleyici devlet anlayışı,
• tehlike ceza hukuku

tartışmalarında tam da bu problem incelenir.

Buradan hareketle oldukça güçlü bir doktora düzeyi tartışma üretilebilir:

“Önleyici kolluk tedbirleri, fiil ceza hukuku anlayışıyla ne ölçüde bağdaşır?”

Saçma sapan değerlendirme

 Tamamlanmış olan suç, teşebbüs aşamasında kalmış olan suça nazaran; neticesi

gerçekleşmiş olan fiil, icrası tamamlanmış olmakla birlikte, henüz neticesi gerçekleşmemiş

olan fiile nazaran; icrası tamamlanmış olan fiil, icrasına başlanmış

olmakla birlikte, henüz tamamlanmamış olan fiile nazaran; keza, bir suçun icra

hareketleri, hazırlık hareketlerine nazaran daha fazla haksızlık içeriğine sahiptir.

Taraftar olduğumuz “fiil ceza hukuku” düşüncesine göre, ne kadar tehlikeli bir

kişiliğe sahip olursa olsun, bir insan ancak işlediği fiil sebebiyle cezalandırılabilir.

İşlediği fiil dolayısıyla hakkında hükmedilecek cezanın türünün ve miktarının

belirlenmesinde kişinin tehlikelilik durumu dikkate alınır. Ancak, sadece

kişilik olarak arz ettiği tehlikelilik dolayısıyla kişi hakkında cezaya hükmedilemez.

Bu itibarla, muayyen bur suçu işlemeye karar vermiş olmakla birlikte, bu

suçun icrasına henüz başlamamış ise, hazırlık hareketlerinde bulunmuş olsa bile,

bu hareketler başka müstakil bir suç oluşturmadığı sürece, kişi cezalandırılamaz.

Başka müstakil bir suç oluşturmayan bu hazırlık hareketleri, kişinin tehlikeliliğini

ortaya çıkarmış olabilir ve hatta, kişi henüz bir hazırlık hareketinde

bulunmadan da bir suç işleme yönündeki kararını izhar etmiş, açıklamış olabilir.

Bu durumlarda, henüz suç oluşturan bir fiilin icrasına başlanmadığı için ceza

hukuku devreye girmez ve sorun, sadece önleyici kolluk faaliyeti çerçevesinde

ele alınıp değerlendirilmelidir. Başka bir ifadeyle, bu gibi durumlarda, kişilik

olarak arz ettiği tehlikelilik dolayısıyla kişi hakkında önleyici kolluk tedbirleri

uygulanabilir ise de, ceza hukuku yaptırımları uygulanamaz.

Teşebbüs hükümleri uygulanmış mı uygulanmamış mı

 Elemanın kitabına aldığı yargıtay kararına bakar mısınız? 

Yargıtay, çeşitli kararlarında hazırlık ve icra hareketi ayırımında maddi ölçütü

esas almıştır.

"Fail, «ırza geçmek için eve girmek suçunu işlemiş ve bu esnada karanlıkta

uyumakta olan çocuğun üstüne basması ve evdekilerin uyanması üzerine

ırza geçmek için hiç bir fiili teşebbüse girişemiyerek kaçmış olması

hususunda ne gibi icraî hareketlerde bulunduğu sübut delilleri ile izah

olunmaksızın bu suçlunun ırza geçmeye nakısan teşebbüs ettiği anlaşıldığından

bahisle yazılı olduğu üzere karar verilmesi yolsuzdur.»

Allahaşkına herkes kitap yazmasın ya...

Ne kadar salak olabilirsin?

 Netice sebebiyle ağırlaşmış suçlara teşebbüsün mümkün olduğu kabul edil­mektedir. Bu suçlarda teşebbüs iki şekilde gerçekleşebilir: Birincisi, “netice sebebiyle ağırlaşmış teşebbüs”  olarak adlandırı­lan haldir ki, bu durumda teşebbüs aşamasında kalan temel suç tipinin ağırlaşmış neticelere yol açması söz konusudur^[Örneğin teşebbüs halinde kalmış işkence fiilinin, mağdurun yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olması (m. 95/1, d) gibi. Aynı şekilde, teşebbüs halinde kalan çocuk düşürtme fiilinin kadının ölümüne neden olması halinde de netice sebebiyle ağırlaşmış teşebbüs söz konusu olacaktır. Uygulamada da teşebbüs aşamasında kalmış temel suç tipinin, netice sebebiyle ağırlaşmış hale yol açabileceği kabul edilmektedir

İkincisi ise “netice sebebiyle ağırlaşmış suça teşebbüs”tür . Bu ihtimalde teşebbüs aşamasında kalmış veya tamamlan­mış temel suç tipinin sonucu olan teşebbüs halinde kalmış netice sebebiyle ağırlaş­mış suç söz konusudur. Ancak bu durumda failin ağırlaşmış neticelerin gerçekleş­mesine yönelik kastının bulunması gerekmektedir. Diğer bir ifadeyle, failin temel suç tipini işlerken ağır neticelere yönelik kastı da bulunmakta ve fakat istenen ağır neticeler gerçekleştirilememektedir Teşebbüs halinde kalmış netice sebebiyle ağırlaşma, görüşümüze göre ağır neticeler bakımından failin doğrudan kastının varlığından bahsedilebildiği hallerde söz konusu olacaktır.

daha saçmasını yazmanızı bekliyorum.